******રાત અંધારી હતી. હવા રહસ્યમય સંગીત નિર્મિત કરી રહી હતી. એ આવી. કરુણાની મૂર્તિ લાગતી હતી. ‘હવે તો પધારો મારી ઝૂંપડીએ,સ્વામી!એણે સમસ્ત પ્યારથી કહ્યું. હું ચૂપ હતો. એણે બોલવાનું શરૂ કર્યું :‘હવે તો છોડ વગરનું ફૂલ છું. એની ઉદ્ઘોષણા સાચી હતી. હું ઉઠ્યો. ...
વધુ વાંચો...
લોડ થઈ રહ્યું છે...